Levensverhalen vertellen over de wereld van vroeger,
hoe het eruit zag en hoe het rook.
Ze laten zien wie u bent en hoe u geworden bent,
ze verhalen van Zin en behouden wat dierbaar is.
Levensverhalen bewaren wie dierbaar is.

Fragment uit een levensverhaal:

"Boven op zolder ligt nog een brief van haar. Ongeopend. Ik kreeg hem toen mijn jongste kind geboren was. Ik heb hem weggelegd want ik weet wat erin staat. 'Het is jouw schuld', staat er. 'Was jij er maar niet geweest'. Ik ben nu vijfenvijftig jaar en durf die brief van mijn moeder niet open te maken.
Een flard van een spoorbaan. Ik rijd op mijn step tussen de rails en naast mij loopt onze hond die zo groot is dat de machinist haar ziet en remt. Aan de hond heb ik mijn leven te danken. Waarom ik wegliep...ik merk aan mijn jongste zoon dat hij hetzelfde doet. En als hij dan na een halve dag terugkeert is hij tevredener met zichzelf. Alsof hij iets heeft opgelost dat alleen bij hem hoort.
Ik weet niet wie ik ben, goed, ik kan me verbergen achter 23 psychiaters maar het enige dat ik echt kan doen is het zoeken loslaten. Altijd heb ik geprobeerd een goede vader te zijn, die vader waar ik zelf altijd naar heb verlangd. Soms zeg ik "sorry jongens," tegen mijn zoons, "ik moet het vaderschap nog uitvinden." Daar lachen we om, mijn zoons en ik. Dan laat ik het los en doet, wie ik ben, er niks toe."
   

Fragment uit een levensverhaal:
"In de nacht werd ik wakker van het geronk van vliegtuigen boven de stad. Ik ben naar de kamer gegaan waar mijn vader, moeder en mijn negen zussen om de tafel zaten te wachten tot de bommenwerpers voorbij waren. De jongste begon zachtjes te zingen, zomaar een melodietje dat ze zelf had bedacht. En voor n zetten we in, zongen mee, eerst zachtjes en op het laatst zo hard dat we de bommenwerpers niet meer hoorden. Het is gek maar dwars door alle oorlogsherinneringen heen blijft dat liedje klinken, niet de melodie want die weet ik niet meer, maar de stemmen van mijn zusjes en het gevoel dat daarbij hoort, een soort samenzwering, zoiets als 'wij horen altijd bij elkaar.'"
 

Fragment uit een levensverhaal:

"Onlangs kocht ik op een rommelmarkt precies zulke kleppers als mijn moeder hier draagt en verzwikte onmiddellijk mijn enkel. Ik kan dat niet mama, mooi zijn, ik ben niet de dochter die jij wilt dat ik ben maar kijk, ik kan mooie dingen maken. Elke keer als ik deze foto zie, de dwarse uitdrukking op mijn gezicht, bekruipt me het gevoel van toen: ik stel mijn moeder altijd teleur. Nu ze is overleden hangt haar foto in mijn atelier. Onder haar toeziend oog worstel ik met klompen klei en hout vol knoesten. Mooie dingen maak ik. Soms, als een bepaald zonlicht spatjes op mijn huid tovert, zie ik haar. Ze glimlacht naar mij."
   
zie tarieven
Zelf uw levensverhaal op papier te zetten?
Klik dan www.schrijfatelier.nl
home